"Η ΜΥΡΤΏ ΤΣΙΟΥΜΠΡΗ ΚΑΛΕΣΜΕΝΗ~ΣΤΙΣ ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΜΕΡΕΣ~ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ -Η ΔΑΧΤΥΛΗΘΡΑ & ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ-"

 

1. Ο τίτλος του βιβλίου συνδυάζει ένα καθημερινό, μικροσκοπικό αντικείμενο, τη δαχτυλήθρα, με κάτι απέραντο και φωτεινό, το αστέρι. Τί συμβολίζουν αυτά τα δύο στοιχεία για  εσάς;

 Για  να είμαι ειλικρινής ποτέ δεν σκέφτηκα να  αντιπαραθέσω ως μεγέθη αυτά τα δύο αντικείμενα, που αποτέλεσαν τον κεντρικό άξονα της ιστορίας μου. Και αυτό, διότι το  μέγεθος όσον αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις και συναισθήματα, είναι εντελώς σχετικό και απρόσμενο πολλές φορές. Έτσι και στο  παραμύθι μου κάτι τόσο μικρό όπως η δαχτυλήθρα, μπορεί να αγγίξει ένα αστέρι, μόνο σκεπτόμενοι την έννοιά της ως συμβολισμό συναισθήματος.

Για μένα η δαχτυλήθρα συμβολίζει την προστασία και την ασπίδα απέναντι στον ψυχικό πόνο. Δηλώνει την αγάπη που είναι έτοιμη να κάνει τα πάντα, νικώντας όλους τους φόβους για να σταθεί δίπλα στον άνθρωπο που θεωρεί δικό της.

Από την άλλη το αστέρι, εκ φύσεως, είναι κάτι φωτεινό και μακρινό. Συμβολίζει  το όνειρο, την αισιοδοξία και την ελπίδα για κάτι καλύτερο και μεγαλύτερο.

Με ποιόν τρόπο μπορούν αυτά τα δύο να σταθούν μαζί; Μόνο μέσω της αποδοχής και της αγάπης για το διαφορετικό της φύσεως του καθενός. Όπως ακριβώς γίνεται και με  τους ανθρώπους. Αυτά τα δύο μαγικά αντικείμενα κλείνουν το μεγαλείο των ανθρώπινων σχέσεων.

 2. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για  έναν συγγραφέα να προσεγγίσει την παιδική ψυχολογία και να μιλήσει για  τόσο βαθιά συναισθήματα με απλότητα;

Καταρχάς θεωρώ πως βασικό στοιχείο ενός συγγραφέα παιδικού βιβλίου είναι η αγάπη του για τα παιδιά. Και αυτό δεν  προϋποθέτει απαραίτητα να είναι ο ίδιος γονέας. Προϋποθέτει να μπορεί να αγκαλιάσει όλα τα παιδιά ως δικά του. Από εκείνη τη στιγμή ξεκινά το ταξίδι του στον κόσμο των παιδιών.

Για μένα τα παιδιά είναι κάτι μαγικό, διότι σου εκφράζουν τα πάντα κλεισμένο σε μία πρόταση. Στέκονται απέναντί σου έτοιμα  να σου δώσουν τα πάντα. Και αυτό το κάνουν μόνο τα παιδιά, γιατί μόνο εκείνα  έχουν αυτό το θάρρος. Συνεπώς για μένα όχι δεν  είναι δύσκολο να  προσεγγίσεις την παιδική ψυχολογία, αρκεί να  θυμηθείς τον εαυτό  σου ως παιδί. Πόσες φορές χαμογέλασες, έκλαψες, ένιωσες να σε προδίδει κάποιος που αγαπούσες, πόσο υπέροχα ένιωσες κάνοντας ζαβολιές. Είναι όλα μέσα σου και περιμένουν να τα ξαναφέρεις μπρος στα  μάτια σου. Και όταν βρεις την τόλμη να το κάνεις, τότε είσαι ικανός να  διαβάσεις  όλες τις αντιδράσεις των  παιδιών  που σε περιτριγυρίζουν.

Όσο για την απλότητα; Αρκεί να μιλήσεις με ένα παιδί…

 3.   Στο οπισθόφυλλο ξεχωρίζει ο διάλογος:

«Δε με φοβάσαι που είμαι τόσο διαφορετική από όλους εσάς;»

«Πιο πολύ φοβάμαι να νιώθω μόνη σε έναν τόσο μεγάλο κόσμο».

Πώς χτίστηκε αυτή η σχέση ανάμεσα στους δύο ήρωες και τί θέλετε  να  μεταδώσετε στα παιδιά μέσα από αυτή;

 Μέσα από το παραμύθι βλέπουμε δύο εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες, την Ισμήνη και την Κλειώ, με κανένα κοινό σημείο φαινομενικά. Όμως αυτό είναι λάθος. Γιατί η καθεμία είναι κλεισμένη στον δικό της κόσμο μοναξιάς και στους δικούς της φόβους. Σε αυτό το σημείο μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί πως αυτό ίσως ισχύει μόνο για την Κλειώ που δεν έχει φίλους, για την Ισμήνη όμως γιατί; Είναι ένα κορίτσι που έχει παρέες, πώς είναι δυνατόν να νιώθει μόνη;

Μόνος, όμως, νιώθει και κάποιος που είναι μέλος μιας παρέας, επειδή δεν έχει κάποιον να ακούσει πραγματικά και να αγγίξει όλα όσα είναι. Και αυτό το είδος μοναξιάς είναι το χειρότερο, γιατί σου δίνει την ψευδαίσθηση για το αντίθετο.

Τα κορίτσια  της ιστορίας μου, λοιπόν, νιώθουν μόνα, το  καθένα όμως με μία υπέροχη ψυχή να μοιραστεί. Όταν το  διαφορετικό παύει να φαντάζει κακό στα μάτια τους, η αποδοχή και το εσωτερικό  μοίρασμα θα γίνει η μαγική κλωστή  που θα  ενώσει τις ζωές τους για πάντα, χτίζοντας μία μοναδική σχέση φιλίας. Η δύναμη αυτής της φιλίας θα γίνει ο λόγος που η καθεμία  θα πολεμήσει τους φόβους της και θα καταφέρουν τελικά η μία να γίνει κομμάτι του κόσμου της άλλης.

Αυτό που θέλησα να περιγράψω μέσα από το παραμύθι και κατ’ επέκταση να κρατήσουν τα παιδιά είναι, πως η αποδοχή στο διαφορετικό αλλά και στον εαυτό μας είναι το δομικό στοιχείο μίας πραγματικής φιλίας. Γιατί κόντρα σε όσα ακούμε και ζούμε, θέλω να πω στα παιδιά με τον δικό μου τρόπο, πως υπάρχει αληθινή φιλία,  όταν τολμήσουμε να ρισκάρουμε και να απλώσουμε το χέρι μας στον άλλον.

  4.Το βιβλίο σας  πραγματεύεται τη μοναξιά, τη διαφορετικότητα και τη δύναμη  της φιλίας. Πιστεύετε πως τα σύγχρονα παιδιά βιώνουν περισσότερη μοναξιά σήμερα και πώς μπορεί το παραμύθι να λειτουργήσει ως «βάλσαμο»;

 Τα παιδιά είναι ένα ενεργό κομμάτι της κοινωνίας, συνεπώς βιώνει οποιαδήποτε αλλαγή σε αυτήν, όπως και οι ενήλικες, ίσως και  σε μεγαλύτερο βαθμό. Δυστυχώς πλέον τα παιδιά ζουν σε μία εποχή που η ραγδαία τεχνολογική ανάπτυξη, ο βομβαρδισμός γρήγορης πληροφορίας και εικόνων χωρίς κανένα μέτρο, έχουν παραγκωνίσει το ρόλο του βιβλίου, το παιχνίδι στις  γειτονιές και τον πραγματικού χρόνο επικοινωνίας τους.

Τα παιδιά μεγαλώνουν πίσω από μία οθόνη και κάνοντας παρέες μέσα από αυτήν, αγνοώντας πως αυτό τους αποξενώνει και μεγαλώνει το κενό που δημιουργεί μέσα τους η έλλειψη ουσιώδους επαφής με συνομηλίκους τους. Θεωρούν πως μιλάνε με φίλους τους διαδικτυακά ή σε διάφορα ηλεκτρονικά παιχνίδια, όμως αυτό που βλέπουν στην οθόνη είναι απλά μία φιγούρα και όχι ο φίλος τους, που πιστεύουν πως ξέρουν. Συνεπώς, ναι, θεωρώ πως τα σύγχρονα παιδιά, δυστυχώς, βιώνουν μία τρομακτική έννοια της μοναξιάς, ίσως πρωτόγνωρη για όλους εμάς που είχαμε την τύχη να τρέχουμε στις αλάνες και παιδικές χαρές, κρατώντας το χέρι του φίλου που χαμογελούσε μαζί μας.

Θέλω να ελπίζω πως διαβάζοντας το  παραμύθι και την ιστορία φιλίας αυτών των δύο κοριτσιών, τα παιδιά θα καταλάβουν πως το να κατανοούμε και να αποδεχόμαστε το διαφορετικό είναι αναγκαίο για να χτίσουμε κάθε είδος σχέσης. Θέλω να νιώσουν πόσο όμορφα συναισθήματα είναι ικανά να νιώσουν, όταν δώσουν την ευκαιρία σε έναν άνθρωπο να δει τον δικό τους κόσμο και  να γίνει μέρος του. Να πιστέψουν πως η αληθινή φιλία είναι υπαρκτή και πιθανή όταν βρουν το θάρρος να κάνουν ένα απλό βήμα. Άλλωστε αυτό δεν χρειάζεται για να νικήσουμε τους φόβους μας;

5. Η αποδοχή του «διαφορετικού» είναι  κεντρικός πυλώνας της ιστορίας. Ποιο είναι το πιο σημαντικό μάθημα που ελπίζετε να κρατήσουν οι μικροί αλλά και οι μεγάλοι αναγνώστες παίρνοντας το βιβλίο;

 Οι μικροί μου φίλοι θέλω να θυμούνται πως για να βρουν τον φίλο που θα τους συντροφεύει στη ζωή τους,  πρέπει πρώτα να αποδεχθούν οι ίδιοι τον εαυτό τους ακριβώς όπως είναι, για όλα όσα είναι. Άλλωστε ο πρώτος και σημαντικότερος φίλος μας πρέπει να είναι ο εαυτός μας και μαζί του κάθε φωτεινή αλλά και σκοτεινή γωνιά του. Μόνο αν αποδεχτούμε εμάς μπορούμε να απλώσουμε το  χέρι σε έναν άλλον άνθρωπο και να τον αγαπήσουμε για όλα όσα κρύβει μέσα του και μας συμπληρώνουν. Και τότε οι φόβοι μας γίνονται μικρότεροι, γιατί η μαγική λέξη σε όλα είναι το ΜΑΖΙ.

Οι μεγάλοι θα ήθελα να θυμηθούν πώς ήταν να είσαι παιδί. Πόσο μικρά και μεγάλα όνειρα έκαναν, πόση αθωότητα έκρυβαν μέσα τους, η μαγική αστερόσκονη που τα έλουζε όλα με φως. Κι  όμως είναι ακόμα εκεί. Εμείς το ξεχνάμε. Θα ήθελα, λοιπόν, μετά από το βιβλίο μου να σκεφτούν έναν άνθρωπο που ίσως να αξίζει μία δεύτερη ευκαιρία, ένα απλό χαμόγελο και βήμα για να αρχίσει εκ  νέου μία ανθρώπινη σχέση. Ίσως μία Δαχτυλήθρα πρέπει να βρει ξανά το Αστέρι της…

 6.   Ποιά είναι τα μελλοντικά σχέδιά σας;

 Αγαπώ πολύ το  παιδικό βιβλίο, όχι μόνο ως συγγραφέας,  αλλά κυρίως ως αναγνώστης. Αγαπώ τον τρόπο που τα μάτια των παιδιών γεμίζουν με συναισθήματα και το  θάρρος που έχουν να πιστεύουν στο αδύνατο.

Θα ήθελα να παραμείνω στην συγγραφή παιδικών παραμυθιών, γιατί είναι κάτι που με γεμίζει και βγάζει στην επιφάνεια την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου.

Εύχομαι οι ιστορίες μου να  αγαπηθούν από μικρούς και μεγάλους, γιατί μέσα τους θα βρίσκουν πάντα  μηνύματα που αγάπησα και κράτησα η ίδια όντας παιδί και με έκαναν όσα είμαι σήμερα.

~Ευφροσύνη Λούζη~

"Η ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΛΟΥΖΗ ΣΥΝΟΜΙΛΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΝΘΟ ΓΙΟΥΡΤΖΟΓΛΟΥ ΣΤΙΣ ~ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΜΕΡΕΣ~ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΗΣ ΣΕΖΟΝ 2026"

 

1.Πώς συνδέεται το καλοκαίρι κατεξοχήν εποχή εξωστρέφειας και χαράς με τη « σκληρή μελαγχολία» του τίτλου; Είναι ο Αύγουστος τελικά μια εποχή αποκάλυψης ή αναγκαίου απολογισμού;

Θεωρώ πως το καλοκαίρι γενικά –και ιδιαίτερα ο Αύγουστος- δεν έχει καμία «επιείκεια». Όλα βιώνονται έντονα και από τους παραθεριστές, οι οποίοι τρέχουν να κάνουν στις διακοπές όσα δεν κάνουν τον χειμώνα και από τους παραμένοντες στην πόλη, οι οποίοι και αφορούν το βιβλίο. Στην περίπτωση των δεύτερων, όλα μοιάζουν να είναι κόντρα. Δεν υπάρχει ουσιαστικά τίποτα να περιμένουν μέσα σε μια άδεια πόλη, νοιώθουν μοναξιά, απομόνωση, έλλειψη κινήτρου και αυτό μοιραία τους οδηγεί σε προσωπικούς απολογισμούς, οι οποίοι ως επί το πλείστον καταλήγει σε διαφόρων ειδών αποτυχίες. Οι ήρωες της «Σκληρής μελαγχολίας του θέρους» περιφέρονται «ψάχνοντας στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί», όπως λέει και το γνωστό άσμα. Κι αυτό τους σπρώχνει πολλές φορές στα άκρα. Σε γενικές γραμμές και πάντα μιλώντας προσωπικά, ο Αύγουστος στην πόλη πάντα με έφερνε αντιμέτωπο με διάφορους «απολογισμούς». Και αυτούς θέλησα να αποτυπώσω με κάποιο τρόπο σε αυτό το βιβλίο. Είμαι εγώ αυτός που περιφέρεται τελικά.

 2. Στις ιστορίες σας, το σκηνικό συχνά τοποθετείται μέσα στο καλοκαίρι. Πώς λειτουργεί το φυσικό περιβάλλον ως καθρέφτης των εσωτερικών τοπίων των ηρώων σας;

 Το φυσικό περιβάλλον αυτού του βιβλίου είναι η πόλη και ο Αύγουστος. Ουσιαστικά αυτοί οι δυο είναι οι ήρωες. Και ο συνδυασμός τους εδώ, δεν είναι τόσο εύκολος, δεν «κολλάει» καλά. Μέσα σε αυτό λοιπόν, οι άνθρωποι σε αυτές τις ιστορίες παλεύουν να ισορροπήσουν, να αντέξουν η και να συρθούν προς την καταστροφή. Όντας μακριά από τις παραλίες, την θέα του απέραντου γαλάζιου και της φύσης, όντας μακριά από τις χαρές και τις προσδοκίες των διακοπών, δίνουν τη μάχη τους να αναπνεύσουν μέσα στο τσιμέντο. Γι’ αυτό και το μέσα τους τοπίο είναι πολλές φορές το ίδιο «γκρίζο» με το χρώμα του τσιμέντου.

3. Αυτό είναι το τρίτο σας βιβλίο. Νιώθετε ότι η γραφή σας έχει μετατοπιστεί ή ωριμάσει θεματικά σε σχέση με τα προηγούμενα έργα σας;

Ειλικρινά δεν ξέρω τι να σας απαντήσω σε αυτή την ερώτηση καθότι δεν θεωρώ καν τον εαυτό μου συγγραφέα. Γράφω κι εκδίδομαι γιατί πονάω και όταν φουσκώνει ο ποταμός μέσα μου πρέπει να εκβάλει. Αυτό ξέρω μονάχα. Η θεματική των ιστοριών μου βασίζεται μέχρι τώρα σε μεγάλο βαθμό σε αληθινά γεγονότα που έχω βιώσει προσωπικά, που τα «αλίευσα» από διηγήσεις άλλων, που τα διάβασα κάπου. Αυτό συμβαίνει και στο «θέρος» όπου οι δέκα από τις δώδεκα ιστορίες πατάνε πάνω σε κάποιο μικρό η μεγαλύτερο αληθινό γεγονός. Κεντρικοί άξονες είναι ο έρωτας και ο θάνατος. Καμία «πρωτοτυπία» δηλαδή. Με ενδιαφέρει οι ήρωες μου να «τεντώνουν» τα όρια τους μέχρι εκεί που δεν πάει.

4. Η μελαγχολία στα κείμενά σας μοιάζει περισσότερο με αδιέξοδο ή με μια ήρεμη δύναμη που βοηθάει τους ανθρώπους να αντικρίσουν την αλήθειά τους;

Νομίζω και τα δυο συμβαίνουν. Υπάρχουν κάποιοι που έχουν παραδεχτεί την ήττα τους και έτσι καταφέρνουν να  αντιμετωπίσουν τα πράγματα με ηρεμία και με μια λεπτή ειρωνεία απέναντι στον εαυτό τους και την ίδια την ζωή. «Γλεντούν τα αδιέξοδα τους» όπως έλεγε κι ο Νικόλας Άσιμος. Οι υπόλοιποι, δεν έχουν την δύναμη να τα διαχειριστούν και κάνουν ζημιά. Στον εαυτό τους και στους ανθρώπους τους. Κάπως έτσι δε συμβαίνει και στην πραγματική ζωή; Σε γενικές γραμμές, δεν γράφω με στόχο να αναδείξω κάτι και η όποια μελαγχολία ή ειρωνεία ή οτιδήποτε άλλο,  προκύπτει στην πορεία των ιστοριών, κατά την συγγραφή τους.

5. Αλήθεια εσείς γιατί γράφετε και πότε ξεκίνησε το μικρόβιο της γραφής;

 Από παιδί έγραφα, σημείωνα, ψιλοπράγματα. Στην εφηβεία μου είχα ήδη αποφασίσει να γίνω δημοσιογράφος, στην έκθεση το είχα καλά. Δημοσιογράφος τελικά έγινα, αλλά ευτυχώς έφυγα από τον χώρο σχετικά νωρίς. Άρχισα να γράφω τον χειμώνα του 1999 στον στρατό κι αυτό που μου άρεσε κι εξακολουθεί να μου αρέσει πολύ, είναι αυτό το συναίσθημα που νοιώθω όταν τελειώνω μια ιστορία, η ένα ποιηματάκι. Αυτή η παράξενη χαρά. Έκτοτε, αφήνω το πράγμα να κυλάει μόνο του. Εξάλλου, όπως έλεγε κι ο Μπουκόφσκι, «το πρώτο πράγμα που πετυχαίνει η γραφή, είναι να σώσει το τομάρι αυτού που γράφει». Κι έχει τόσο δίκιο…

6. Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδια σας;

Ήδη βρίσκομαι –χωρίς καμία βιασύνη- στο επόμενο βιβλίο. Πάλι διηγήματα, πάλι Αύγουστος, αλλά αυτή τη φορά οι ιστορίες θα εκτυλίσσονται σε νησί. Έχουν γραφτεί ήδη έξι ιστορίες και «ψάχνω» και για άλλες. Παράλληλα, θέλω να καταπιαστώ και με μια νουβέλα που έχω αφήσει στη μέση και με παιδεύει χρόνια για έναν Αύγουστο με τρεις αληθινές ιστορίες που συνέβησαν στην Ικαρία. Όπως βλέπετε, τριγυρνώ γύρω από τον Αύγουστο. Με κυνηγάει.

7. Στην τελευταία σελίδα του βιβλίου υπάρχει ένα προτεινόμενο soundtrack για τους αναγνώστες. Θέλετε να μας πείτε κάτι γι’ αυτό;

Η μουσική κι ο κινηματογράφος με καθορίζουν από μικρό παιδί. Όπως λοιπόν, το βιβλίο αυτό είναι ουσιαστικά ένας φόρος τιμής στις ελληνικές ταινίες που έχουν θέμα τον Αύγουστο στην πόλη («Οι Απέναντι», «Ήσυχες Μέρες του Αυγούστου», «Φτηνά Τσιγάρα», «Δυο Φεγγάρια τον Αύγουστο», «Δεκαπενταύγουστος», «Τσιου»), έτσι και στην τελευταία σελίδα του «Θέρους» προτείνω στον αναγνώστη 12 + 2 κομμάτια για να φτιάξει ένα soundtrack ανάγνωσης. Πρόκειται κυρίως για μουσικές ελληνικών σχημάτων τζαζ και δημιουργικής μουσικής, τους οποίους επίσης ήθελα να τιμήσω γιατί αποτελούν μια πολύτιμη οικογένεια για μένα τα τελευταία 15 χρόνια. Και αν μπορέσω να τους συστήσω και σε κάποιον κόσμο που δεν τους γνωρίζει, ακόμη καλύτερα. Έπρεπε να το έχω κάνει και στα προηγούμενα δυο βιβλία, αλλά δεν πειράζει. Θα το κάνω σίγουρα στα επόμενα.

 

 

~Ευφροσύνη Λούζη~

"ΜΝΕΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ Γ. ΔΡΟΣΙΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΉΝΑ ΟΚΤΩΒΡΗ 2026"

 

« Γεώργιος Δροσίνης, Θα βραδιάζη εικόνες του Ευβοϊκού χωριού, Αναστάσιος Στέφος, Έκδοση του Συλλόγου οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη»

 

Η ποιητική συλλογή του Γεωργίου Δροσίνη, με το συμβολικό τίτλο « Θα Βραδιάζη» (1915-1922) και υπότιτλο:

Ξημέρωσε όταν έφυγα

Και τώρα έχει βραδιάση,

Κυκλοφόρησε στην Αθήνα, το 1930, από τον εκδοτικό οίκο Ι.Ν. Σιδέρη.

Η συλλογή περιλαμβάνει 86 ολιγόστροφα ποιήματα- εκ των οποίων τέσσερα είναι σονέτα-, με μετρική ποικιλία, κυρίως τροχαϊκούς ενδεκασύλλαβους, εναλλασσόμενους με δεκασύλλαβους, και ομοιοκαταληξία του τύπου αβγβ, με λογική αλληλουχία μεταξύ τους, σε γλώσσα απλή δημοτική, με λέξεις που λειτουργούν ποιητικά, ως φορείς βιωμάτων, και ύφος απλό και ανεπιτήδευτο. Όλα σχεδόν τα ποιήματα αποτελούν ύμνο προς την αμέριμνη ειδυλλιακή ζωή του

 Χωριού και τις ασύγκριτες ομορφιές του, σε όλες τις εποχές του έτους και διαπνέονται από τη γνήσια νοσταλγία του ποιητή για τη φύση, όπως τη γνώρισε στη νεανική του ηλικία. Μια σειρά συνθεμάτων, με ηθογραφικό χαρακτήρα και νοσταλγική- ονειρική διάθεση, δίκην ζωγραφικών πινάκων, που σχηματίζουν μια ενότητα, με ένα πλήθος εικόνων, που προβάλλονται, υπό το πρίσμα της γραφικότητας και του ειδυλλίου, και εκτυλίσσονται, οργανικά και αρμονικά συνδεδεμένες μεταξύ τους, αναγκαίες, όπως τα επεισόδια ενός έργου.

 

     « Και στης ζωής τους πιο βαρείς χειμώνες

Αλκυονίδες μέρες καρτερώ.»

 

Επίσης, ο ποιητής απευθύνεται στην αγαπημένη- ανώνυμη- γυναίκα, οδηγώντας την στην εξοχή, καλώντας και τους αναγνώστες, να γνωρίσουν τις απαράμιλλες ομορφιές της αγροτικής ζωής, σε όλες τις εκφάνσεις της. Χώρος δράσης είναι το κλασικό ελληνικό χωριό, ειδικότερα, όμως, το χωριό Γούβες, της επαρχίας Ιστιαίας, στη Βόρεια Εύβοια, με τον ιδιόκτητο πατρογονικό Πύργο του ποιητή, βαρύ και επιβλητικό, όπου ο Δροσίνης έζησε τα εφηβικά και μετεφηβικά του χρόνια, τους θερινούς μήνες, και αποτελεί πηγή έμπνευσης του μεγαλύτερου μέρους του ποιητικού και πεζογραφικού του έργου, εξόχως βιωματικού: Αγροτικαί Επιστολαί, Αμαρυλλίς, Το βοτάνι της αγάπης, Το μοιρολόγι της όμορφης. Σε όλα αυτά τα έργα απεικονίζεται έντονα η αγάπη του ποιητή για τη φυσική ζωή στην ευβοϊκή ύπαιθρο, που χαρίζει απλόχερα το αίσθημα της πληρότητας και απαλλάσσει τον άνθρωπο από τη μάταιη επιδίωξη εφήμερων απολαύσεων.

 

« … Το Ωραίου προσκύνημα η θρησκεία σου

Του Ωραίου ψαλμός η προσευχή σου»

 

 

Επιπλέον, η νοσταλγία του ποιητή, ανθρώπου της πολιτείας, για τη ζωή του στο χωριό είναι έντονη, αυτή τον κάνει να γυρίσει πίσω, ύστερα από πολλά χρόνια, συγκινημένης ευφορίας των θαλερών του γηρατειών, και να υμνήσει, με ιδιαίτερη ευαισθησία, την ομορφιά της φύσης, αλλά και τη δροσιά της νιότης και του έρωτα στις Γούβες τις « τρισευλογητές» , που άφησαν ανεξίτηλα τα ίχνη τους στη ζωή και στο έργο του.

Συνοψίζοντας, γέρος πια ο Δροσίνης, στην οικία του στην Κηφισιά, που φέρει το όνομα « Αμαρυλλίς» εξομολογείται: « Προφητικά λόγια:  Βρήκα πολλά ωραία κ’ αλλού στης ζωής μου το μακρύ δρόμο. Αλλά το Ωραίο δεν το βρήκα πουθενά. Κι η νοσταλγία μου αγιάτρευτη μ’ έκανε να γυρίσω πίσω, ύστερα από σαράντα  χρόνια, με τα τραγούδια του Θα Βραδιάζη, όταν φαντάσθηκα πως βρήκα την άξια συντρόφισσα για το γυρισμό.

Κι ως την ώρα αυτή, που σκυμμένος στο χαρτί μου γράφω, βαρύς από τα χρόνια στο κατηφόρισμα της ζωής, το λέω αποφασιστικά: Aν, καθώς στο γέρο Φάουστ, παρουσιάζονταν μπροστά μου ο Μεφιστοφελής και με ρωτούσε σαν τι θέλω να μου δώσει πληρωμή για να του πουλήσω την ψυχή μου, θα του έλεγα χωρίς δισταγμό: -Κάνε με πάλι δεκαοκτώ χρονών παλικάρι και πήγαινε με στον Πύργο των Γουβών, όπως ήταν κι αυτός και τα περίγυρα του όταν πρωτοπήγα εκεί».

 

 

~Ευφροσύνη Λούζη~

«Ξενάγηση του Συλλόγου οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη στη Βουλή των Ελλήνων για την Επετειακή Έκθεση των 50 χρόνων από το Σύνταγμα του 1975(1925-1975)»

 

Το μεσημέρι της Τετάρτης 29 Ιουλίου 2026, μέλη του ΔΣ και φίλοι του Συλλόγου μας ξεναγήθηκαν από υπάλληλο της Βουλής, στις αίθουσες για τα 50 χρόνια ισχύς του Συντάγματος της χώρας μας. Πλήθος χειρογράφων, εντύπων, φωτογραφιών, πινάκων, αντικειμένων κλπ. μας ταξίδεψαν στη μακρόχρονη πορεία της ψήφισης των Ελληνικών Συνταγμάτων από το 1822 και μετά από το « Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος» της Α’ Εθνοσυνέλευσης στην Επίδαυρο (1822) και της αναθεώρησής του το 1833 από τη Β’ Εθνοσυνέλευση στο Άστρος. Τα Συντάγματα της Γ’ και Δ’ στο Άργος αλλά και του 1832, οδήγησαν στην εξέγερση του λαού και το νέο Σύνταγμα του 1843, ενώ το 1844 εγκαθιδρύθηκε η « συνταγματική Μοναρχία» επί Όθωνος.

Το 1952 αναθεωρήθηκε το Σύνταγμα και μετά την πτώση της Δικτατορίας το 1974, το πολίτευμά μας μετατράπηκε σε « Αβασίλευτη Δημοκρατία και συντάχθηκε νέο Σύνταγμα από την Ε’ Αναθεωρητική Βουλή, τέθηκε σε ισχύ από 11.6.1975 και ισχύει μέχρι σήμερα με τέσσερις περαιτέρω αναθεωρήσεις (1986, 2001, 2008 και 2019). Υπάρχει Τρίτη διάκριση εξουσιών:   Νομοθετική, Εκτελεστική, Δικαστική και το Πολίτευμα ορίζεται ως « Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.»

Τα Μέλη μας γνώρισαν γενικά την ιστορία των Συνταγμάτων της Χώρας μας και κυρίως του σημερινού, το οποίο από το 1986 είναι στη Δημοτική γλώσσα και αποτελεί θεμελιώδη κρατικό Νόμο που απαρτίζεται από τέσσερα μέρη:

-Βασικές Διατάξεις

- Ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα

- Οργάνωση και λειτουργία της Πολιτείας και

- Ειδικές τελικές και μεταβατικές διατάξεις

Μέσα σ’ αυτά καθορίζονται τα βασικά δικαιώματα του Πολίτη:

Ισότητα ανδρών και γυναικών, απαγόρευση βασανιστηρίων, αδιάβλητος της αλληλογραφίας, Ελευθερία του Τύπου, Δικαίωμα στη Δωρεάν Παιδεία και προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.

Πρέπει , εν κατακλείδι , να σημειωθεί ότι η εν λόγω ξενάγηση εντάσσεται στην πολιτιστική ενημέρωση των μελών του Συλλόγου μας, τα οποία τόσο η Πρόεδρος κα. Ελένη Βαχάρη όσο και τα άλλα Μέλη του ΔΣ, ενδιαφέρονται θετικά για την εν γένει κατάρτιση τους.  Μάλιστα όλη η ξενάγηση άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις! Την καλοστημένη Έκθεση πρέπει να δουν αρκετοί πολίτες, Σχολεία και Ιδρύματα. Αξίζει τον Κόπο!

 

 

Παύλος Αποστ. Φήμης

« Τον Ιούλη ο Σύλλογος οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη βρέθηκε στη Λήμνο»

 

Στις 12-17/7/26 επισκέφτηκαν τη Βιβλιοθήκη της Λήμνου, τα εξής μέλη του Συλλόγου: Ελένη Βαχάρη, Κική Τσουβελεκάκη, Αικ. Ντάκουλα και Γιώτα Παπαδημητρίου παράδωσαν τα βιβλία του Συλλόγου με αριθμό 80,81,82, 84 έργα του Γ. Δροσίνη με την πένα του Αναστασίου Στέφου, ο Γ. Δροσίνης, οι Φίλοι του και Χρονικά ΙΘ’ και απεικονίσεις του Γ. Δροσίνη και το τετράδιο με τίτλο Κων. Κανάρης.

Ενημέρωσαν την υπεύθυνη της Βιβλιοθήκης ότι εφαρμόζουν Τοπικούς Διαγωνισμούς στα σχολεία με ελεύθερο θέμα : « Γ. Δροσίνης» με τρία βιβλία και χρηματικά ποσά ως έπαθλα και ένα δώρο στη δασκάλα που θα αναλάβει τον διαγωνισμό!

Περιμένουμε αποτελέσματα! 

~Ευφροσύνη Λούζη~

"ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ"

 

Σε μια κοινωνία που σου επιβάλλει να κάνεις παιδιά...γεμίσαμε με ορφανά!

Στένεψε ο κόσμος μας...δε μας χωρά...με καθωσπρεπισμούς, γραβάτες, κοστούμια ένα σωρό.

Που πήγε η αξία της ζωής;

Που πήγε ο σεβασμός και η προκοπή;

Όλα γίναν αριθμοί...

Σε μια κοινωνία που σου επιβάλει να κάνεις παιδιά...γεμίσαμε με ορφανά!

Τους δήθεν τους βαρέθηκα, ηθοποιούς και φαφλατάδες!

Ξεχάσαμε το αληθινό...γυρεύουμε Επικάλυψη σε Κίβδηλη Εποχή!

Της διαφθοράς η Φυλή!

~Ευφροσύνη Λούζη~