« Τον Ιούλη ο Σύλλογος οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη βρέθηκε στη Λήμνο»

 

Στις 12-17/7/26 επισκέφτηκαν τη Βιβλιοθήκη της Λήμνου, τα εξής μέλη του Συλλόγου: Ελένη Βαχάρη, Κική Τσουβελεκάκη, Αικ. Ντάκουλα και Γιώτα Παπαδημητρίου παράδωσαν τα βιβλία του Συλλόγου με αριθμό 80,81,82, 84 έργα του Γ. Δροσίνη με την πένα του Αναστασίου Στέφου, ο Γ. Δροσίνης, οι Φίλοι του και Χρονικά ΙΘ’ και απεικονίσεις του Γ. Δροσίνη και το τετράδιο με τίτλο Κων. Κανάρης.

Ενημέρωσαν την υπεύθυνη της Βιβλιοθήκης ότι εφαρμόζουν Τοπικούς Διαγωνισμούς στα σχολεία με ελεύθερο θέμα : « Γ. Δροσίνης» με τρία βιβλία και χρηματικά ποσά ως έπαθλα και ένα δώρο στη δασκάλα που θα αναλάβει τον διαγωνισμό!

Περιμένουμε αποτελέσματα! 

~Ευφροσύνη Λούζη~

"ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ"

 

Σε μια κοινωνία που σου επιβάλλει να κάνεις παιδιά...γεμίσαμε με ορφανά!

Στένεψε ο κόσμος μας...δε μας χωρά...με καθωσπρεπισμούς, γραβάτες, κοστούμια ένα σωρό.

Που πήγε η αξία της ζωής;

Που πήγε ο σεβασμός και η προκοπή;

Όλα γίναν αριθμοί...

Σε μια κοινωνία που σου επιβάλει να κάνεις παιδιά...γεμίσαμε με ορφανά!

Τους δήθεν τους βαρέθηκα, ηθοποιούς και φαφλατάδες!

Ξεχάσαμε το αληθινό...γυρεύουμε Επικάλυψη σε Κίβδηλη Εποχή!

Της διαφθοράς η Φυλή!

~Ευφροσύνη Λούζη~

«Στη Θάσο βρέθηκε ο Σύλλογος οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη τον μήνα Ιούνη»

 

Η Πρόεδρος του Συλλόγου κα. Ελένη Βαχάρη και η γραμματέας κα. Καίτη Ντάκουλα επισκέφτηκαν τη νήσο Θάσο, ένα νησί με αγέρωχα βουνά που καταλήγουν στις ακρογιαλιές. Επισκέφτηκαν μεταξύ των άλλων το Μουσείο Πολυγνώτου Βάλη στην Ποταμιά. Εκεί ήρθαν σε επαφή με την καθηγήτρια κα. Μαρία Μαυροθανάση, φιλόλογο του 1^ου Γυμνασίου Θάσου. Της εξήγησαν τη νέα προσπάθεια του Συλλόγου να καλύπτει τοπικούς σχολικούς διαγωνισμούς με έπαθλα χρηματικά και βιβλία των εκδόσεων μας και ένα δώρο στην καθηγήτρια που θα αναλάβει τον διαγωνισμό. Ακόμη, πρότειναν επειδή η Θάσος δεν έχει Βιβλιοθήκη να καταφέρει στο σχολείο να δημιουργηθεί μια μικρή βιβλιοθήκη. Ο Σύλλογος σε αυτή την προσπάθεια μπορεί να στείλει: 1) Τα Άπαντα Γ.Δ., 2) 100 βιβλία καινούργια για μικρά παιδιά και 100βιβλία για ενήλικες.

Περιμένουμε ανταπόκριση!

Για το βιβλίο του Π. Νικητέα, η ιστορία της Θάσου και το ορυχείο, δεν μπορέσαμε να βρούμε ανταπόκριση.

 

 

 

~Ευφροσύνη Λούζη~

"Η ΕΛΕΝΑ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΙΣ ~ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΜΕΡΕΣ~!"

 

1. Από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη έχει κυκλοφορήσει το πρώτο σας παιδικό παραμύθι με τίτλο ''Ο Ασημένιος''. Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια γι’ αυτό;

«Ο Ασημένιος» αποτελεί το πρώτο μου παιδικό βιβλίο, το οποίο και εκδόθηκε από τις εκδόσεις Μ. Σιδέρη, τον Μάρτιο του 2023. Αυτή την περίοδο, σκεφτείτε, βρίσκομαι στις διαδικασίες έκδοσης του δέκατου προσωπικού μου βιβλίου, που είναι πάλι παιδικό, από τον ίδιο εκδοτικό, το οποίο και αναμένεται να κυκλοφορήσει στα τέλη του φθινοπώρου του 2026.

«Ο Ασημένιος» λοιπόν, είναι ένα «πολυδιάστατο» βιβλίο μυθοπλασίας, με αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία, που πέραν της προφανούς του θεματολογίας -μιλά για τη σωστή στοματική υγιεινή- θίγει παράλληλα και ένα πλήθος άλλων ζητημάτων. Ζητήματα που απασχολούν τα σημερινά παιδιά και τους γονείς τους, όπως αυτά των σωστών διατροφικών συνηθειών, των προτύπων, της προσωπικής ευθύνης, της ενσυναίσθησης, της διαχείρισης των εμποδίων, της αναπλαισίωσης των δυσκολιών. Το παραμύθι αυτό αποτελεί μια καλή αφορμή ή καλύτερα μια καλή αφετηρία, για να συζητηθούν και να διερευνηθούν τέτοια θέματα. Ακόμη και οι εκπαιδευτικοί θα μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν, ως ένα καλό μέσο, για να εργαστούν πάνω στα προαναφερθέντα ζητήματα, τα οποία ως εκπαιδευτικός και η ίδια, γνωρίζω, πως μπορούν να ανακύψουν και να απασχολήσουν την πλειοψηφία των μαθητών, κάθε σχολική χρονιά.

2. Πώς καταφέρνετε να προσεγγίσετε έννοιες όπως η ενσυναίσθηση σε αναγνώστες προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας;

Θα δανειστώ μια γνωστή ιστορία που δείχνει όμως το μέγεθος της επιρροής που έχουν τα παραμύθια στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών.

Η ιστορία είναι η εξής: «Μια νεαρή μητέρα ρώτησε κάποτε τον Αϊνστάιν, για το τι θα μπορούσε να κάνει για να προετοιμάσει καλύτερα το μικρό παιδί της, για τη ζωή. Εκείνος ήρεμος και χαμογελαστός, της απάντησε: “Να του λέτε παραμύθια”. “Καλά τα παραμύθια, αλλά τι άλλο;” ρώτησε ξανά η μητέρα. “Πολλά παραμύθια”, επέμεινε ο σπουδαίος φυσικός. Τότε η μητέρα τον ρώτησε για τρίτη φορά και κάπως δύσπιστα: “Καλά αυτό, αλλά και τι άλλο;”. Και ο Αϊνστάιν της απάντησε με πλήρη φυσικότητα: “Δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Μονάχα κι άλλα παραμύθια. Πάρα πολλά παραμύθια”».

Μέσα από την παραπάνω ιστορία κατανοούμε την υπέρτατη αξία που έχει η αφήγηση παραμυθιών στα μικρά παιδιά. Τα μικρά παιδιά είναι γνωστό πως κατά την ακρόαση παραμυθιών ταυτίζονται με τους ήρωες της ιστορίας. Ανάλογα με την ηλικία στην οποία βρίσκονται και την αντίστοιχη θεματολογία των παραμυθιών που τους αφηγούμαστε, εξοικειώνονται και έρχονται σε επαφή με ένα πλήθος κοινωνικών αξιών, όπως: η ισότητα, η δικαιοσύνη, τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά και ο αλληλοσεβασμός, η αλληλεγγύη, η ειλικρίνεια, η ενσυναίσθηση. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από έναν μη επικριτικό και διδακτικό τρόπο, βοηθώντας τα έτσι να διαμορφώσουν σταδιακά, μια ηθική συνείδηση και ένα αξιακό σύστημα. Ακόμη, μέσα από τα παραμύθια μπορούν να κατανοήσουν και να διαχωρίσουν τις αποδεκτές, από τις μη αποδεκτές συμπεριφορές, και τις συνέπειες που αυτές έχουν. Εδώ ακριβώς, είναι και το σημείο που αρχίζουν να καλλιεργούν την κριτική τους σκέψη και την ενσυναίσθηση.

3. Ποιο είναι το target group στο οποίο απευθύνεστε;

Θα έλεγα πως γενικά όλα μου τα παιδικά βιβλία είναι διηλικιακά. Μπορούν να διαβαστούν ευχάριστα τόσο από τους μικρούς, όσο και από τους ενήλικες αναγνώστες.

Άλλωστε η λέξη παραμύθι προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη παραμύθιον ή παραμυθία, που σήμαινε σε μια αρχική της έννοια παρηγοριά, ανακούφιση ή ενθάρρυνση -αυτό που λέω, δηλαδή, σε κάποιον με γλυκό τρόπο για να τον παρηγορήσω ή να τον ηρεμήσω. Σε μία μεταγενέστερη τώρα σημασία του όρου, σήμαινε τη φανταστική ιστορία που αφηγείται κάποιος τα βράδια για να περάσει ευχάριστα η ώρα.

Άρα πιστεύω πως το παραμύθι και στην πρότερη μορφή του, αλλά και στη σύγχρονη απόδοσή του καλό είναι ν’ απευθύνεται προς όλους.








4. Η καθημερινή σας επαφή με τους μαθητές σας, ως εκπαιδευτικός, λειτουργεί ως έναυσμα για τους χαρακτήρες και τις ιστορίες σας;

Η αλήθεια είναι πως η συγγραφή μπήκε στη ζωή μου από πολύ νωρίς… Οι πρώτες μου ιστορίες (ανέκδοτες), για να είμαι ειλικρινής, είχαν μια ποικίλη θεματολογία…

Όμως αργότερα, η επαφή μου με τα παιδιά, λόγω και του επαγγέλματός μου, καθώς και ο παιδικός τους κόσμος -με τις ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες που τον χαρακτηρίζουν- στάθηκαν αρχικά, αλλά πιστεύω συνεχίζουν έως και σήμερα, να αποτελούν τον καμβά και τη βασική πηγή έμπνευσής μου, για τη συγγραφή των παιδικών μου βιβλίων.

5. Έχοντας κάνει σπουδές στη δημιουργική γραφή, κατά πόσο η τεχνική υπερτερεί έναντι της έμπνευσης, κατά τη συγγραφή ενός παιδικού βιβλίου;

Χαίρομαι που μου κάνετε αυτή την ερώτηση! Ξέρετε, με ρωτούν πολλοί πώς αποφασίσατε να κάνετε ένα μεταπτυχιακό πάνω στη Δημιοργική Γραφή; Ποια ανάγκη σας έσπρωξε;

Και απαντώ: Το να επιστρέφεις στα «θρανία» δεν είναι πισωγύρισμα, αλλά μια πράξη φιλομάθειας και εξέλιξης. Ακόμη κι όταν η γραφή έχει βρει τον δρόμο της και έχει λάβει μια πρώτη αναγνώριση, παραμένει μία ζωντανή διαδικασία -που αν αφεθεί- κινδυνεύει να επαναπαυθεί. Το μεταπτυχιακό στη Δημιουργική Γραφή μού θυμίζει ότι η λογοτεχνία δεν είναι μόνο έμπνευση, αλλά και επίγνωση, σπουδή, διάλογος, διαρκής αμφισβήτηση των ίδιων μας των θέσεων και των βεβαιοτήτων.

Ανακαλύπτω νέους τρόπους να διαβάζω -άρα και να γράφω. Με μια έννοια -πέραν της έμνευσης, που αποτελεί, όπως είπατε, το έναυσμα- χρειάζεται και να εμβαθύνω στις τεχνικές της αφήγησης, να πειραματιστώ χωρίς τον φόβο της αποτυχίας, και να ακούω τις φωνές και των άλλων ομοτέχνων, ως συνομιλητές και όχι ως ανταγωνιστές. Ίσως το σημαντικότερο που ξαναμαθαίνει ένας συγγραφέας, είτε καταξιωμένος, είτε στα πρώτα του βήματα, μέσα από τη διαδικασία της σπουδής, είναι να μην επαναπαύεται, αλλά να παραμένει μαθητής της ίδιας του της τέχνης.

6.Ποιο είναι το βασικό μήνυμα που θέλετε να κρατήσει ένα παιδί καθώς θα κλείσει την τελευταία σελίδα του βιβλίου «Ουρά για δύο»;



Όπως θα είδατε κι εσείς στο βιβλίο, η ιστορία αναπτύσσεται θεματικά γύρω από την έννοια της ενσυναίσθησης, της αποδοχής της διαφορετικότητας, και της φιλίας. Τα παιδιά καλούνται καθημερινά να ενταχθούν σε ομάδες -σε μια τάξη, σε μια παρέα, σ’ ένα σύνολο. Δεν είναι, όμως, πάντα εύκολο.

Μέσα από την ιστορία της Φιφής και τη Ριρής, αλλά και των δύο κοριτσιών, της Φένιας και τη Δάφνης, τα παιδιά βλέπουν πως η ζήλια, ο ανταγωνισμός και η προκατάληψη είναι συναισθήματα υπαρκτά, που μπορεί να εμφανιστούν ακόμα και στις πιο αθώες ψυχές, όμως μπορούν παράλληλα να «μεταμορφωθούν» και σε αγάπη, όταν τους δοθεί ο κατάλληλος χώρος και χρόνος.

Το βιβλίο αγγίζει επίσης την έννοια της αποδοχής -όχι της εύκολης, αυτονόητης αποδοχής- αλλά εκείνης που απαιτεί προσπάθεια, ενσυναίσθηση και υπέρβαση του εαυτού. Διδάσκει στα παιδιά ότι η φιλία δεν προκύπτει πάντα φυσικά -συχνά τη χτίζουμε μέσα από τις διαφορές και τις δυσκολίες. Η φιλία, τέλος, δεν είναι πάντα αυτονόητη, αλλά όταν καλλιεργείται με φροντίδα, γίνεται πολύτιμη και έχει διάρκεια.

Και, πάνω απ’ όλα, να μην ξεχνούν τα παιδιά, ότι «καμία καρδιά δεν είναι αρκετή, αν δεν υπάρχει δίπλα της μια δεύτερη καρδιά, που να χτυπά στον ίδιο ρυθμό».



7. Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Τα μελλοντικά μου σχέδια θα έλεγα είναι πολλά και ποικίλα. Περιμένω με ανυπομονησία την κυκλοφορία των δύο ποιητικών μου συλλογών, που είχαν μια μικρή καθυστέρηση ως προς την έκδοσή τους, και φυσικά (όπως προείπα) περιμένω την έκδοση του νέου παιδικού μου βιβλίου, που θα κυκλοφορήσει περίπου στα τέλη του φθινοπώρου, από τις εκδόσεις Μ. Σιδέρη, αλλά δεν θα ήθελα, αυτή τη στιγμή, να αποκαλύψω περισσότερα.

Και φυσικά έπονται και άλλες ακόμη ιστορίες, οι οποίες περιμένουν υπομονετικά στο συρτάρι μου -ή καλύτερα στον υπολογιστή μου- για να βρουν την εκδοτική τους στέγη.

Τιμητική Διάκριση της Προέδρου του Συλλόγου « Οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη» από τον Φιλολογικό Σύλλογο « Παρνασσός»

 

Το βράδυ της Παρασκευής 29.5.2026 βραβεύτηκε η Πρόεδρος του Συλλόγου μας κα. Ελένη Βαχάρη από τον Φ/ Σ « Παρνασσός», για το εν γένει πολιτιστικό της έργο. Η εκδήλωση έγινε στην κατάμεστη μεγάλη αίθουσα του ιστορικού Συλλόγου, όπου μεταξύ επτά συνολικά βραβευθέντων ξεχώρισε αισθητά το ευρύ ανθρωπιστικό και πολιτιστικό έργο της Προέδρου μας, το οποίο ανέλυσε από το Δ.Σ. του Φ/Σ η κα. Σοφία Μωραϊτη. Στη μακρόχρονη πολιτιστική της πορεία η κα. Βαχάρη καταπιάσθηκε ενεργά με την εκπαίδευση των κωφών συνανθρώπων μας, την ίδρυση Παιδικής Βιβλιοθήκης, την ηθική και οικονομική ενίσχυση Ιδρυμάτων, Σχολείων και Φορέων Γραμμάτων και πολιτισμού, την θετική της συμβολή στους σκοπούς του Λυκείου των Ελληνίδων, την ίδρυση και εδραίωση του Συλλόγου « Οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη» και τον συνεχή εμπλουτισμό των εκθεμάτων του Μουσείου Γεωργίου Δροσίνη, στην έπαυλη του ποιητή « Αμαρυλλίδα» στην Κηφισιά.

Μετά την βράβευσή της από τον Πρόεδρο του Φ/Σ κ. Βας. Κωνσταντινόπουλο, ο οποίος της επέδωσε μετάλλιο και σχετικό έγγραφο διάκρισης, η κα. Βαχάρη, στην αντιφώνησή της, ευχαρίστησε δεόντως το Δ.Σ. του Φ/Σ και έκαμε ιδιαίτερο λόγο για τις σχέσεις του ποιητή και πεζογράφου Γ. Δροσίνη με τον Φ/Σ και τους ομοτέχνους της εποχής του.

Τέλος, η κα. Ελένη Βαχάρη δέχθηκε τα συγχαρητήρια των παρευρισκομένων ανθρώπων της Επιστήμης των Γραμμάτων και της Τέχνης και ιδιαίτερα από τα Μέλη του Συλλόγου μας, μεταξύ των οποίων και οι : Παύλος Φήμης, Καίτη Ντάκουλα, Θέκλη Καμπάνη, Αγγ. Τσουβελεκάκη, Ανδρ. Ρηγόπουλος, Λάμπρος Κωστάκης, Αικ. Βολουδάκη κ.α.

 

Παύλος Αποστ. Φήμης

"Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΘΕΟΔΟΥΛΙΔΟΥ ΣΥΝΟΜΙΛΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΛΟΥΖΗ ΣΤΙΣ ~ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΜΕΡΕΣ~"

 

1. Στο βιβλίο σας «Τάκης ο βασιλιάς της αγκαλιάς», η αγκαλιά έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Πόσο σημαντική θεωρείτε τη συναισθηματική ασφάλεια για τα παιδιά στη σημερινή ψηφιακή εποχή;

 

Είναι αλήθεια πως η συναισθηματική ασφάλεια αποτελεί βάση για τη ζωή του παιδιού, αλλά στη σημερινή εποχή των ψηφιακών μέσων αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα.

Στο βιβλίο μου, η αγκαλιά αποτελεί μέσο έκφρασης, αποδοχής, τρυφερότητας και αλληλεπίδρασης με τους άλλους. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά που στηρίζουν το παιδί και του δίνουν συναισθηματική σταθερότητα.

Στις μέρες μας η τεχνολογία έχει κατακλύσει τον κόσμο των παιδιών με πολλά συν αλλά και μείον. Από τη μία πλευρά δίνει τη δυνατότητα για ευκαιρίες στη μάθηση, τη γνώση, την επικοινωνία και την πληροφόρηση, αλλά από την άλλη οδηγεί σε ανεξέλεγκτες και μη ελεγχόμενες καταστάσεις. Η υπερβολική έκθεση στις οθόνες, η συνεχόμενη σύγκριση μέσω των κοινωνικών δικτύων, ο εκφοβισμός και η αδυναμία ανάπτυξης σταθερών και ουσιαστικών διαπροσωπικών σχέσεων είναι κάποιες απ’ αυτές. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες η συναισθηματική ασφάλεια λειτουργεί ως «λιμάνι». Αν το παιδί αντιλαμβάνεται ότι το αποδέχονται, το αγαπούν, συμμερίζονται τους προβληματισμούς του, τότε αυτό αναπτύσσει αυτοπεποίθηση και θωρακίζεται ώστε να αντιμετωπίσει τυχόν δυσκολίες.

Η αγκαλιά, λοιπόν που βρίσκεται στο επίκεντρο του βιβλίου δρα θεραπευτικά και λυτρωτικά. Συμβολίζει την ανθρώπινη σύνδεση μέσω της επαφής , την ενσυναίσθηση που κανένα ψηφιακό μέσο δεν δύναται να την αντικαταστήσει.

Επομένως, η αγκαλιά αποτελεί όπλο στην «φαρέτρα» των παιδιών που θα δημιουργήσει ισχυρούς δεσμούς, ώστε να μεγαλώνουν με μεγαλύτερη ασφάλεια, αυτοπεποίθηση και ισορροπία για ν’ αντιμετωπίζουν τον ολοένα

 εξελισσόμενο ψηφιακό κόσμο.

2. Πώς καταφέρνετε να ισορροπείτε ανάμεσα στη συγγραφή μιας νέας ιστορίας και στο άγχος της προώθησης και των παρουσιάσεων ενός βιβλίου που μόλις κυκλοφόρησε;

 

 

Η προώθηση και η δημιουργία πολλές φορές δεν ισορροπούν. Προσωπικά, δεν είχα επαφή με όλο αυτό το κομμάτι και στην αρχή δεν σας κρύβω πως δυσκολεύτηκα. Η παρουσίαση φέρνει ενθουσιασμό, χαρά, δημιουργικές συζητήσεις με παιδιά , γονείς και δασκάλους και έκθεση στο κοινό γενικότερα. Η συγγραφή θέλει συγκέντρωση, ηρεμία και καθαρό μυαλό. Ομολογώ πως οι παρουσιάσεις είναι μια μοναδική εμπειρία, μια ευκαιρία για απόκτηση ιδεών, δημιουργία ηρώων και καταστάσεων μέσω της κοινωνικής επαφής. Μέσω της αλληλεπίδρασης με τα παιδιά, τον αυθορμητισμό, την αθωότητα και την καθαρή και αληθινή τους σκέψη γεννιούνται ιστορίες που μπορούν να εξελιχθούν σε βιβλία. Άλλωστε, η συγγραφή είναι καθιερωμένη στο ημερήσιο πρόγραμμά μου. Συνηθίζω να γράφω από κάποιες σελίδες, παραγράφους ή ακόμη και μία πρόταση που θα σκεφτώ ή κάτι που θα δω και θα με αγγίξει ή που θα αποκομίσω από μία συζήτηση σε κάποια παρουσίαση Οπότε, προώθηση και συγγραφή αλληλοστηρίζονται.

  

3. Η φωνή της γραφομηχανής. Ποιο είναι το βαθύτερο νόημα που θα θέλατε να περάσετε στα παιδιά μέσα απ’ αυτή την ιστορία;

 

 

Η φωνή της γραφομηχανής ξεκίνησε μέσα από μια εσωτερική αναζήτηση και ήταν μια δική μου ανάγκη. Το μεταβατικό στάδιο από το λογοτεχνικό βιβλίο στο κινητό στα δικά μου παιδιά με προβλημάτισε αρκετά. Ήθελα να τους δείξω πως η πρόοδος είναι σημαντική και η αλματώδης εξέλιξη της τεχνολογίας απαραίτητη και αναπόφευκτη αλλά εξίσου σημαντικό είναι ο σεβασμός στο παρελθόν, το οποίο έχει πάντα κάτι πολύτιμο να μας διδάξει. Πάνω στην ιστορία που έχουμε χτίσει και ζήσει μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα λαμπρό μέλλον με σοφία και ωριμότητα και να απολαύσουμε με σύνεση το παρόν. Η κρίση και η κριτική ικανότητα θα πρέπει να διακρίνει τους ανθρώπους και να εξελιχθούν μέσα από την τεχνολογία και σε καμία περίπτωση να μη γίνουν φερέφωνά της. Επίσης, σκοπός μου ήταν να δείξω την συναισθηματική αξία και την σύνδεση με τα παλιά αντικείμενα που εκτός από κειμήλια αποτελούν και φορείς μνήμης και ανάμνησης. Το νέο δεν μπορεί να σβήσει το παρελθόν, αλλά μπορεί να γίνει καλύτερο έχοντας σωστή παρακαταθήκη και γερά θεμέλια.

 

 

4. Ποια ήταν η καθοριστική στιγμή που αποφασίσατε ν΄αφήσετε για λίγο τα νοσοκομεία και να παρακολουθήσετε σεμινάρια συγγραφής παραμυθιού και εικονογράφησης;

 

Για μένα η νοσηλευτική και ο χώρος της υγείας μου έμαθε πολλά. Ήμουν 13 χρόνια εργαζόμενη όμως ο οικογενειακός μας προγραμματισμός δεν μπορούσε να στηριχτεί με το κυλιόμενο ωράριο. Παρ’ όλα αυτά και στο νοσοκομείο εργαζόμουν σε παιδιατρικά τμήματα και είχα βιώσει αρκετές φορές συναισθήματα λεπτά και ευαίσθητα παιδιών. Το διάβασμα βιβλίων ήταν μία συνήθεια από τη μικρή μου ηλικία και ομολογώ πως πάντα με γοήτευε η παιδική και η εφηβική λογοτεχνία. Η παρακολούθηση των σεμιναρίων ήρθε αρκετά χρόνια αργότερα από την παραίτησή μου. Η απόκτηση τριών παιδιών μ’ έφερε ξανά στον κόσμο των παιδικών ιστοριών. Αγαπημένη μας συνήθεια ήταν το βραδινό παραμύθι πριν τον ύπνο. Έτσι, αποφάσισα ν’ ασχοληθώ με την συγγραφή και έβαλα στο πρόγραμμά μου την παρακολούθηση σεμιναρίων από αξιόλογους συγγραφείς.

 

5. Η εργασία σας ως νοσηλεύτρια στο χώρο της υγείας πώς επηρέασε τον τρόπο που γράφετε ιστορίες για τα παιδιά;

  

Στον χώρο της υγείας είχα την ευκαιρία να γνωρίσω πολλούς ανθρώπους, τις οικογένειες και τα παιδιά τους. Βίωσα συναισθήματα πρωτόγνωρα. Ο φόβος, η αγωνία, η κρυφή ελπίδα για ανάρρωση, η χαρά της βελτίωσης με βοήθησε να ξεκαθαρίσω μέσα μου πολλά θέματα. Είδα τη ζωή λίγο πιο απλά, σταμάτησα να θεωρώ οτιδήποτε ως δεδομένο. Η νοσηλευτική στηρίζεται στην ενσυναίσθηση, την προσφορά, την φροντίδα και την δοτικότητα. Με κάποιο τρόπο και η συγγραφή χρειάζεται την προσοχή και την  φροντίδα στο γραπτό, στην αποτύπωση των συναισθημάτων στον αντίκτυπο που θα έχει το έργο του στο κοινό και στην ανθρώπινη σύνδεση. Άρα, με πυρήνα το νοιάξιμο στον άνθρωπο η νοσηλευτική και η συγγραφή κάπως συνδέονται.

 

 

6. Πείτε μας τι μηνύματα θέλετε να δώσετε με το βιβλίο σας «Τάκης ο βασιλιάς της αγκαλιάς»;

          

      Μέσα από το βιβλίο μου θέλω να κατανοήσουν τα παιδιά πως η αγκαλιά πέρα από μια σωματική επαφή και μια απλή πράξη , έχει τεράστια δύναμη. Η αγκαλιά μπορεί να διώξει το φόβο, να παρηγορήσει, να ενώσει τους ανθρώπους, να συμφιλιώσει. Στο σημείο αυτό να μη παραλείψω να σας πω πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους αρέσει η αγκαλιά και είναι απολύτως φυσιολογικό. Καμία κίνηση δεν γίνεται χωρίς την συναίνεση και την θέλησή μας. Εκτός όμως από την αγκαλιά υπάρχει και η θετική προσέγγιση, ο καλός ο λόγος, η ενθάρρυνση. Η αποδοχή και η αγάπη δημιουργεί συναισθηματική ασφάλεια, η τρυφερότητα, η καλοσύνη και η ανθρώπινη επαφή αποτελούν ανεκτίμητες αξίες σ’έναν κόσμο που εξελίσσεται γρήγορα και οδηγεί στην απομόνωση.

 

7. Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

  

Αυτό το διάστημα βρίσκομαι στο πρώτο έτος ενός μεταπτυχιακού προγράμματος στην ειδική αγωγή. Παράλληλα συμμετέχω σε σεμινάρια συγγραφής όπου θα υπάρξουν συλλογικές ανθολογίες. Υπό έκδοση βρίσκεται μια συλλογή ποιημάτων μου. Επίσης, έχω ξεκινήσει και μία παιδική ιστορία που είναι υπό μελέτη.

 

"H Ιωάννα Κοκκίνου στις ~Αλκυονίδες Μέρες~"

 

 

1η . Ποιο ήταν το αρχικό ερέθισμα για να γράψετε μια ιστορία που διαδραματίζεται στην Άνδρο και αφορά το σχολικό εκφοβισμό;

Η Μαργαρίτα ξεκίνησε ως ένα μικρό διήγημα στο πλαίσιο του δικού μου project στην Α' Γυμνασίου με θέμα το ποδήλατο, ωστόσο θέλησα να γράψω μια ιστορία που να θίγει και τον σχολικό εκφοβισμό, ώστε να ευαισθητοποιήσω τους

συμμαθητές μου. Καθώς πέρασαν τα χρόνια, το 2024 άρχισα να το ξαναπιάνω δειλά-δειλά το διήγημα με αφορμή τους Ολυμπιακούς και Παραολυμπιακούς αγώνες. Ένα άλλο ερέθισμα για να γράψω ένα διήγημα και να το εξελίξω σε βιβλίο ήταν ένα βίντεο στο TikTok με ένα νεαρό ποδηλάτη που είχε χάσει το ένα του

πόδι. Γι' αυτό έγραψα αυτό το μικρό παραμύθι, με σεβασμό σε αυτούς τους ήρωες. Η επιλογή του νησιού της Άνδρου έγινε λόγω του ιστορικού μοναστηριού της Αγίας Μαρίνας και γι' αυτό έβαλα στο βιβλίο τους αγώνες ποδηλασίας που

παίρνει μέρος η Μαργαρίτα να γίνονται στο μεγάλο πανηγύρι του νησιού στις 17 Ιουλίου.

 2ο : Η φιλία της Μαργαρίτας με την Ελπίδα είναι η απόδειξη ότι κανένα παιδί δεν πρέπει να νιώθει μόνο του. Η αλληλεγγύη των συνομιλήκων είναι το παν. Πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η αλληλεγγύη των συμμαθητών στην αντιμετώπιση του bullying;

Όταν οι συμμαθητές σταματούν να είναι απλοί θεατές γίνονται μια «αλυσίδα προστασίας». Η αλληλεγγύη βοηθάει το θύμα να μιλήσει, να ξεπεράσει τις φοβίες του και να καταλάβει ότι υπάρχουν γύρω του άνθρωποι που τον αγαπούν και τον στηρίζουν. Τα νεαρά παιδιά έχουν έναν κώδικα επικοινωνίας πολύ πιο ισχυρό πιστεύω. Ο λόγος ενός φίλου, συμμαθητή επηρεάζει περισσότερο ένα παιδί είτε θετικά είτε αρνητικά, απ' ό,τι ένας μεγαλύτερος σε ηλικία άνθρωπος.

 3η : Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον εικονογράφο Βασίλη Κοζανίδη για να αποδοθεί οπτικά ο κόσμος της Μαργαρίτας;

Η συνεργασία με τον κ. Βασίλη Κοζανίδη ήταν ένα υπέροχο ταξίδι στον κόσμο της φαντασίας και των χρωμάτων. Είναι μαγικό και όμορφο το συναίσθημα να βλέπεις τους ήρωες που έχεις δημιουργήσει να αποκτούν μορφή, χρώμα και συναίσθημα. Με τον κ. Βασίλη δουλέψαμε μαζί αμέτρητες ώρες. Είχαμε εξαιρετική επικοινωνία, συνεργασία και το ίδιο μεράκι. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο κ. Κοζανίδης είναι ένας σπουδαίος καλλιτέχνης και οικογενειακός φίλος, τον γνωρίζω από όταν ήμουν παιδί, από το εργαστήριο του που βρισκόταν ακριβώς κάτω από το σπίτι του παππού και της γιαγιάς μου.

  4η : Τι μηνύματα εισπράττετε από τα παιδιά / εκπαιδευτικούς κατά τις παρουσιάσεις σε σχολεία;

Είναι σίγουρα μια όμορφη εμπειρία να εισπράττεις από τα παιδιά, η αντίδραση είναι αφοπλιστικά ειλικρινής, αυθόρμητη και ενθουσιώδης. Πολλά παιδιά ταυτίζονται με τη Μαργαρίτα και εξομολογούνται δικούς τους φόβους ή λένε πως θα ήθελαν και εκείνα να γίνουν «Ελπίδα» για κάποιον συμμαθητή τους. Η αγάπη από τα παιδιά είναι αυτή που δίνει τη μεγαλύτερη επιβράβευση. Οι εκπαιδευτικοί στηρίζουν την δράση της φιλαναγνωσίας, διδάσκουν στα παιδιά αξίες όπως είναι η αλληλεγγύη, η ενσυναίσθηση, ο σεβασμός. Είναι αυτοί που μεταλαμπαδεύουν την γνώση και την Αλήθεια στα παιδιά. Είναι Φως! Είμαι πραγματικά ευγνώμων για τη στήριξη και τη συνεργασία μαζί τους!

5η : Προκλήσεις να αντιμετωπίσω ως συγγραφέας; / Είστε μια νέα δημιουργός. Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα σήμερα;

Αλλά δυστυχώς οι αναγνώστες είναι λίγοι. Χρειάζεται μεγάλος προσωπικός αγώνας, υπομονή και συνεχής προσπάθεια για να φτάσει το βιβλίο στον αναγνώστη αλλά και να ευαισθητοποιήσει, συγκινήσει και προβληματίσει μικρούς και μεγάλους. Είναι σίγουρα δύσκολο να κερδίσει ο νέος συγγραφέας την εμπιστοσύνη του κοινού, απαιτεί χρόνο, επιμονή και πάνω από όλα αληθινή αγάπη για αυτό που κάνει. Επίσης, η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να καταφέρεις να βρεις τη θέση σου στα ράφια των βιβλιοπωλείων και να γίνει γνωστό το έργο σου, καθώς η παραγωγή βιβλίων στην Ελλάδα είναι μεγάλη.

 6η : Τι συμβουλή θα έδινα σε ένα έφηβο αν θέλει να αποτυπώσει τις σκέψεις του στο χαρτί αλλά διστάζει να τις μοιραστεί;

Αυτό που θα έλεγα είναι το γράψιμο είναι καταφύγιο της ψυχής. Τον συμβουλεύω να γράφει πάνω απ' όλα για τον εαυτό του, σαν τρόπο να ηρεμεί το μυαλό του και να ξεδιαλύνει τα συναισθήματά του. Όσο για το αν διστάζει να τις μοιραστεί, δεν υπάρχει καμία βιασύνη. Οι σκέψεις μας είναι δικές μας. Όταν όμως νιώσει έτοιμος να μοιραστεί τη δική του ιστορία - ακόμα και μόνο με έναν άνθρωπο που εμπιστεύεται,

7η :Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Στα άμεσα μελλοντικά μου σχέδια συνδυάζονται δύο μεγάλες μου αγάπες: η φιλολογία και η ίδια η συγγραφή. Αυτόν τον καιρό συνεχίζω να γράφω και προετοιμάζομαι για Μεταπτυχιακό στο τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Πάτρας. Παράλληλα με ενθουσιασμό, δρομολογούνται με την νέα σχολική χρονιά παρουσιάσεις βιβλίων και κάνω φιλολογικά μαθήματα σε παιδιά Γυμνασίου-Λυκείου, όπως επίσης και OnLine club Δημιουργικής Ανάγνωσης.